Tradución e Sincronia **daddy e alcobor, antiparvos**
Incríbel!
Olle! Non existe cidade igual en todo o mundo.
- Nunca existiu. - Até parece que nunca veu aquí.
Non veño o suficiente, ese é o problema.
Imaxine esta cidade en día de choiva.
Imaxine París os anos 20...
En día de choiva con aqueles pintores, escritores...
Porque ten a cidade de estar so choiva?
O que hai de bo en mollarse?
Imaxine se mudásemos para aquí despois do casamento.
Deus me libre! Non podía morar fóra dos Estados Unidos.
Se puidese morar aquí e escribir novelas,
sen ser arrastrado naquela corrente de guións,
eu vendía a casa de Beverly Hills,
a piscina e o resto nun segundo.
Aquí é onde Monet moraba e pintaba,
a 30 minutos da cidade.
Imaxine vivirmos aquí.
Podiamos, se o meu libro fixese logro.
Está apaixonado por, unha fantasía.
Estou apaixonado por si.
Temos que volver á cidade, imos cea cos meus pais.
Entón, imos.
Aquí están os nosos peregrinos.
Si, fomos ver outro bulevar encantador.
Que cidade! Xa me vexo a vivir aquí.
Os parisienses seducíronme.
Xa me vexo a andar á beira do Sena, baguete so o brazo,
ir ao Café de Flore, e mergullar no meu libro.
Como dixen Hemingway: "París é unha festa en movemento"
Con este tráfico, nada se move.
Brindar ao novo negocio do John, cos franceses.
- Felicidades. - Felicidades.
- Parabéns. - Grazas.
Vou ser sincero.
Estou animado con esta fusión cos franceses,
mais, na verdade, non son moi francófilo.
O John non gústalle a política.
Eles nunca foron amigos dos EUA.
Non pode culpalos por non nos seguiren
naqueles buracos de coellos no deserto do Iraq.
Por favor, non comece.
Non fai mal o seu pai e eu discordarmos. É democrático.
O seu pai defende a á dereita do Partido Republicano,
e penso que para iso ten de ser demente lunático. Mais...
Está ben, está ben.
Non significa que non respectemos as nosas opinións.
Non estou correcto?
Podemos falar dos planos para o casamento?
- Si, por favor. Imos. - O seu pai...
- Ines? - Paul? E a Carol?
Meu Deus, o que fan aquí?
Que bo velos.
Como vai?
Paul e Carol Bates. Estes son os meus pais.
Moito pracer.
O Gil, vós xa coñecen.
Eu non sabía que estaban aquí.
Foi inesperado. O Paul veu dar unha palestra na 'Sorbonne'.
Sorbonne.
Que marabilla.
O papá veu en negocios e entón viñemos como parasitos.
Excelente. Podemos saír xuntos.
Temos moitos compromisos,
- mais certamente... - Cales?
O que van facer mañá? Imos a Versalles.
Estou louca para ir a Versalles.
Mañá, programaramos xantar na Braserie Lipp.
É iso mesmo, até xa reservei.
Tiven un profesor que xantou alí e viu o James Joyce.
Hai moito tempo e o Joyce estaba a comer repolo e salchichas.
É ese o fin da historia?
Non é ben unha historia, é máis unha broma sucia.
Gustábanos moito de ir a Versalles.
Excelente.
Espero que non sexa antisocial, mañá en Versalles.
Eu fun antisocial?
Por favor. Estaba claro que non quería ir.
San os seus amigos.
Admito que non son fascinado por el, tanto canto vostede.
El é brillante. Fun louca por el na facultade.
- E a Carol tamén é intelixente. - É moito pseudo-intelectual.
É só un pouco.
Se el fose, non daba palestras na Sorbonne.
Déixeo ler o seu libro.
Por favor. Porquê?
El pode analizar o seu traballo e descubrir
porque está a ter tantos problemas.
Estou porque escribo guións mediocres para Hollywood,
e nunca me dediquei de verdade á literatura, até agora.
Gil, querido... Prométame unha cousa.
Se ese libro non der en nada, vai parar de se atormentar
e vai volver a facer o que sabe facer mellor.
Os estudos adórano e precisan de si.
Quere mesmo desistir de todo e comezar do cero?
Porque ía facer iso?
Creo que o Louis mudou a súa corte para acá en 1682.
Antigamente, isto era todo pantano, e se non me engano,
en francés arcaico, Versalles significa
terra de onde se arrancou as herbas.
Verdade?
Esta parte central é
no estilo clásico francés.
Traballo de Louis Le Vao,
Jules Mansat e Charles Le Brun.
Iso mesmo.
Eu gustábame de unha casa de vacacións así.
- Aposto que si. - Eu tamén.
Mais naquel tempo só había bañeiras e a min gústame duchar.
Onde planean morar, cando se casaren?
- Penso que en Malibu. - Ou nun pequeno sótano
- en París con claraboias. - La Bohème?
- Só falta a tuberculose. - Exacto. Grazas.
O caso é que el non ten a certeza,
se pode escribir unha novela.
Verdade?
Até agora a súa experiencia é en...
- Todos adoran os seus filmes. - Mais o guión é moito máis fácil.
Porque non fala do protagonista do seu traballo actual?
Non me gusta de falar do meu traballo.
Non ten que contar todo, só sobre o personaxe.
Non, non.
Traballa nunha tenda nostálxica.
O que é iso?
Non me diga que é onde venden bonecas de Shirley Temple.
- E radios antigos. - Exactamente.
Nunca se sabe quen os compra. Quen podía ser?
Xente que vive no pasado.
Xente que cre que era máis feliz a vivir no pasado.
En que época vostede prefería vivir, Miniver Cheevy?
París, anos 20.
Cando a choiva non era ácida.
Sen quecemento global, sen TV, sen homes bombas,
sen armas nucleares, nin carteis de drogas.
As clásicas historias de horror.
Nostalxia é a negación. Negador do presente doloroso.
O feito é que o Gil é un
romántico incurábel e era máis feliz
a vivir en estado total de negacióno perpetua.
O nome desa ilusión é "Síndrome da Era de Ouro".
Touché!
É a noción errónea de que un período de tempo distinto
é mellor do que o que vivimos. Entende?
É un fallo na imaxinación romántica das persoas,
que pensan difícil afrontar o presente.
Si. Esta é de máis bonita que xa vimos.
Diamantes para a alianza de casamento.
Imos comprar esta. E todos a van ver,
até do último banco, cando el a colocar no meu dedo.
Vai ser un casamento e peras.
- Eu só me gustaba... - Non quero discutir iso.
- Á súa escolla, o que vou dicir? - Non, o Gil é intelixente,
e ben sucedido.
Mais está a falar en deixar todo e mudarse para acá.
- É só unha maneira de falar. - Iso asústame.
Esta é certamente a estatua máis famosa do Rodin.
Unha copia foi colocada xunto á tumba do Rodin, a servir
- de lápida e tamén epitáfio. - Iso é verdade?
É verdade, e el morreu de gripe, se non me engano,
en 1917.
- El é moito culto, non é? - Si.
Moitas traballos do Rodin foron inspiradas pola muller, Camille.
Si, Camille inspirouno, mais non era a muller e si a amante.
- A Camille? Non. - Si.
- A Rose era a muller. - El nunca se casou coa Rose.
- Casou, o último ano de vida. - Penso que está enganada.
- Quere contradicir a guía? - Quero, si.
Teño a certeza diso, Sr.
Penso que ela ten razón. Recentemente lin a biografía
do Rodin, volume dobre, e Rose era a muller e Camille a amante.
Vostede leu iso? Onde?
Acabei de ler, fiquei sorprendido, pensaba como vostede.
É fácil confundir.
O papá convidounos para degustación de viño esta noite!
Si. Que divertido.
O Paul é especialista en viños franceses.
- Verdade? - Prepárense.
Especialista.
Cando leu a biografía do Rodin?
- Eu? - Si.
Porque ía eu ler a biografía do Rodin?
Bebo o viño da California, mais
o Vale de Napa está a 10 mil km.
Como está?
Imos? Non soporto este home.
- E se probarmos máis viños? - Si.
- Imos comezar por aquí. - Cal destes prefire?
Penso que imos ter de pescudar cientificamente.
Imos probar todos outra vez. Eu non sei...
Porque está tan corado?
- Como así? Non estou corado. - Moi corado.
San os feromónios que vostede exhala.
- Eles déixanme... louco. - Pare.
- Sexo e alcol? - Iso mesmo.
Alimenta o desexo, mata o desempeño, segundo Bard.
- Xa probou o de 61? - É divino.
Foi o Paul que analizou, non fun eu.
- Que tal? - O que pensou?
Un pouco máis "tânico" que o de 1959.
- Prefiro este, máis encorpado. - Eu concordo.
Estamos un pouco alterados.
A Carol e eu imos bailar nun excelente lugar. Interesados?
- Claro. - Non, non...
Non quero ser desfai-praceres,
- mais preciso de ar puro. - Imos alí.
Non, non, non.
Vai sentarse aí e ficar obcecado coas saídas de emerxencia.
Se o Gil non vai, vou dividir o Paul consigo.
Son moi democrática.
O Paul é un bailarín marabilloso.
Non. Sen problema. Só quero dar un paseo,
e despois vou para a cama. Imos noutra noite.
Correcto, mais eu podo ir, está ben?
Vostede quere ir?
Quero. Non estou cansada, unha boa danza non é todos os días,
e despois encóntramo-nos no hotel.
- Vou tratar ben dela. - Está ben.
Vou chamar un taxi.
Colla un taxi.
- Non é preciso. Vou a pé. - Mais non se perda.
Está ben, vou só dar unha volta.
El escribe ben? Alguén leu os seus textos?
El non deixa ninguén ler.
- Non deixa? - Non.
Se quixer, podo lerlle o libro e facer unha crítica.
- Era excelente. - Era.
- Creo que el precisa diso. - Iso axuda sempre.
El precisa que alguén, lea os seus textos.
Vostede non o aforraba nas críticas.
Claro que non. Sabe que non.
Non. Diso teño a certeza.
O problema é cando se escribe e non se ten o menor respecto
- pola opinión dos outros. - É verdade.
- Con permiso. Falan inglés? - Non, non.
- Hotel Bristol? - Non sabemos, desculpe.
- Veña! Veña! - Como?
Non ouvín. Como?
Imos! Veña! Suba no coche.
Non, amigos. Penso que se confundiron.
- O que? - Veña. Imos, suba.
Como? Non os entendo. Estou un pouco borracho.
Un antigo Peugeot?
Teño un amigo que os colecciona en Beverly Hills.
Veña. Tome unha bebida! Imos a unha festa.
A unha festa? Está ben.
Séntese aí. Imos pasear por París.
E agora, para onde me levan?
Non é xusto, xa bebín moito viño esta noite.
- Cálmese! Beba champanhe. - Adoro champanhe.
A noite é un neno. Beba! Beba!
# Imos apaixonarnos
# En España, os figuróns fan iso
# Lituanos e letóns fan
# Imos facer iso Imos apaixonarnos
Pode ir para alí, se quixer.
# Os holandeses da vella Amesterdan fan
# Sen mencionar os finlandeses
# Xente do Sión fai
# Pense nos xemelgos siameses
# Algúns Arxentinos, sen medios, fan
# O pobo de Boston di que até os feixóns fan
# Imos facer iso, imos apaixonarnos
# Din que as esponxas do mar románticas fan iso
# Ostras de Oyster Bay fan
# Imos facer iso Imos apaixonarnos.
Parece perdido.
Estou. Vostede é americana?
Tanto canto o Alabama.
Falta un bo gin nesta festa. O que fai vostede?
- Eu? Son escritor. - O que escribe?
Agora estou a escribir unha novela.
Verdade? A propósito, son a Zelda.
Scott, veña aquí!
El é escritor. De onde?
Da California.
Scott Fitzgerald. Quen é vostede, meu vello?
Gil...
Vós tedes os mesmos nomes dos...?
De quen?
Scott Fitzgerald e...
Scott e Zelda Fitzgerald. Os Fitzgerald.
- Ela non é linda? - Si. Si!
É unha coincidencia.
Está cun ollar estraño.
Petrificado, estupefacto, anestesiado, lobotomizado.
Non, non... Estou a ver o pianista.
Crean ou non, recoñézoo de vellas partituras.
Sei que podía ser unha boa escritora.
E aínda que non saiba escribir ben, eu tento.
Ouzo as cancións que el escribe, e sei que non as conseguía escribir,
pois o meu gran talento é beber.
Con certeza.
El non escribiu a música, está ben? Non é posíbel.
Que tipo de libros escribe?
Estou a traballar nun... Onde estou?
Desculpe, non coñece o anfitrión?
Organizamos unha pequena festa para o Jean Cocteau.
Veciño. Está a gozar comigo?
Sei o que está a pensar. Isto está unha chatice.
Concordo. Imos. Imos ao Dripton.
Estou aborrecida, e el tamén. Estamos todos.
Estamos todos. Entón, imos ao Dripton?
Porque non chama o Cole e a Linda, para viren tamén?
Gil... Vostede vén?
# Vostede ten aquela cousa
# aquela cousa que fai
# paxaro esquecérense de cantar
# Si, vostede ten aquela cousa
# aquela correcta cousa
# Vostede ten aquel charme
# Aquel charme sutil
# que fai mozos agricultores abandonaren o campo.
# Si, si
# Le Blicoti
# Con che voy
# Il y a perdu
# Et a lui
# On la conga
# Le Blicoti
# Pour danser
# Et sentir
# Yes, la conga
# Blicoti
# C'est la conga.
# Yes Blicoti
# J'a vraiment
# De partir
# Le Blicoti
# Con che voy
# Il y a perdu
# Et a lui
# De sentir
# la musique danser et
# moi dit ils
# Le monde a des gens voyez
# Dans le coeur La musique
# avoir lequel
É un dos mellores establecementos de París.
O seu uísque é como dinamite. Boa noite a todos!
Unha botella de Bourbon, por favor.
Saudacións cordiais.
Desculpem-me, andei a mesturar malte e "grappa".
El é escritor. Gil, non é?
- Gil Pender. - Hemingway.
Hemingway?
Gustoulle o libro?
Se eu gustoume? Adorei. Todo o seu traballo.
Si, é un bo libro, porque é sincero.
É o que a guerra fai aos homes.
Nada hai de bo ou nobre en morrer na lama,
a menos que morra con dignidade.
E nese caso non é só nobreza, mais coraxe.
Leu a miña historia? O que pensou?
Había unhas boas partes, mais falta algunha cousa.
Sabía que non lle agradaba.
Querida, vostede é moi sensíbel.
Vostede gustoulle a historia, mais el ódiame.
Por favor, meu vello, pare de complicar as cousas.
Estou irritada.
De súpeto, xa non gústame o ambiente.
Onde vai?
Vou encontrar un amigo en Saint Germain.
El vai para Saint Germain, vou con el.
Fique a beber con el, eu vou co toureiro.
Vostede vai traela cedo?
Esta muller arrástrache para a loucura dela.
Ela é fascinante e ten talento.
O que escribiu o mes pasado foi especial.
Vostede é escritor, precisa de tempo para escribir
e non de boémia.
Ela esgótao, é unha competidora. Concorda?
- Eu? - Fale, home.
Non pensa que o meu amigo cometeu un erro tráxico?
Na verdade, non coñezo ben os Fitzgerald, entón...
Vostede é escritor. Observa. Pasou toda a noite con eles.
Pode non discutir a miña vida particular en público?
Ela ten ciúmes do talento del, un talento raro.
Gústalle o traballo del? Sexa franco.
Pare con iso! Quere parar?
- Gústalle Mark Twain? - Vou buscar a Zelda.
Non me gusta que fique con aquel español.
Con permiso. Son un gran fan de Mark Twain.
Penso que se pode dicir que toda a literatura moderna americana
ten orixe en Huckleberry Finn.
Combate boxeo?
Non, non, ben... Na verdade, non.
O que está a escribir?
- Unha novela. - Sobre o quê?
Sobre un home que traballa nunha tenda nostálgica.
Que diaños é unha tenda nostálgica?
Un lugar onde venden cousas antigas. Recordacións.
E acontece que... Parece horríbel?
Ningún tema é horríbel se a historia é real,
se o texto é claro e sincero,
e mostra coraxe e sedución so presión.
Ouza,
quería pedirlle o maior favor do mundo.
Cal?
- Podía lelo? - A súa novela?
Si. Ten 400 páxinas e só quero a súa opinión.
A miña opinión é que o odio.
Mais, se nin o leu?
Se é mao, vou odialo. Porque odio a má literatura.
Se for bo, vou envexalo e fico a odialo máis.
Non pida opinión doutro escritor.
O que acontece é...
É difícil confiar en alguén para avalialo.
Os escritores son competitivos.
Non vou ser competitivo consigo.
Está a engraxar-me. Non é actitude de homes.
Se é escritor, ten que ser o mellor.
Mais non na miña presenza.
- Quere vestir as luvas? - Non, non quero.
Non vou ler a súa novela, mais sabe o que vou facer?
- O quê? - Vou dalo á Gertrude Stein.
Só confío a ela as miñas novelas.
Vai entregar a miña novela á Gertrude Stein?
- Entrégueo a min. - Eu vou traelo.
- Ela volve de España, mañá. - Excelente, vou buscalo.
Non sabe como estou emocionado.
Estou tan feliz que o meu corazón está acelerado.
Vou buscalo e xa volvo.
Gil, cálmese.
Contrólese. Tivo unha gran noite.
Fitzgerald, Hemingway, o Mestre.
Non combinei onde nos imos encontrar.
Foi bo non ir onte á noite.
Ía odiar a música.
E a multitude. Mais eu divertinme.
En que está a pensar? Parece estar en choque.
O que dicía se dixese que pasei
a noite de onte co Hemingway e o Fitzgerald?
Soñou outra vez con os seus ídolos literarios?
Mais e se non for un soño?
O que quere dicir con iso?
E se estiven con Hemingway, Fitzgerald e Cole Porter?
Pensaba que está cun tumor cerebral.
Só digo que a Zelda Fitzgerald é exactamente
como a coñecemos en libros e artigos.
É encantadora, mais desvairada.
Non lle gusta nada de Hemingway e o Scott sabe que ela ten razón,
mais acepta o comportamento dela porque a ama.
Imos, levántese. Pare de dicir asneiras,
senón imos atrasarnos.
Penso que vou ficar aquí a traballar na novela
porque quero melloralo un pouco máis.
Non, despois. A nai conseguiu un desconto da decoradora.
Levántese.
Vexa isto, Inez.
Vai ficar lindo na casa de praia en Malibu.
Canto custa, señor?
18 mil.
Grazas.
- Canto custa? - Unha regatea, 18 mil dólares.
18 mil dólares por isto?
- Espere, son euros. É máis. - Eran 20 mil dólares.
Até un pouco máis, penso eu.
Mais é moi difícil encontrar unha cousa así na América.
Ela ten razón, Gil.
Lémbrese que aínda temos a hipoteca.
Temos que reducir gastos.
Despois evito aceptar, tantos traballos aborrecidos.
Vostede recibe polo que paga.
Barato é barato.
Gustábame ir camiñar?
Camiñar? Non, comezou a chover.
Era excelente andar na choiva? É lindo!
Non ten nada de lindo andar á choiva.
Non esqueza, Inez, esta noite imos saír para cea.
Está ben.
E teño unha gran sorpresa para si tras a cea.
O que é?
- Non me gustan as sorpresas. - Mais vai adorar esta.
Ten a certeza que non quere camiñar á choiva?
- É súa última hipótese. - Non vou camiñar.
Está ben.
- Non entendo, onde imos? - Estamos case a chegar.
Fíxonos cea a correr, nin acabei os profiteroles.
Prepárese para a aventura máis incríbel da súa vida.
Onde?
Aquí. Por favor, cálmese.
Porque trouxen o manuscrito?
Sei que cando o vir, vai ficar perplexa.
Sabe que nunca esaxero cando digo que é incríbel. E é.
Está ben.
Mais non estou a entender.
Quere saber porque estiven estraño o día todo?
- Quero. - Pois agora vai descubrir.
E cando souber, vai preguntar porque non fiquei máis estraño.
Confíe en min. Eu sei, eu sei.
Non sei o que pretende, mais non me parece unha cousa incríbel.
Estou cansada do ginásio e da masaxe. Vou coller un taxi.
Espere. Imos esperar un pouco máis.
Se quere pasear polas rúas de París e explotar a noite,
penso excelente. Mais non vou participar diso.
Imos esperar só máis 10 minutos e despois imos.
Cando chegar, se eu estiver a durmir, non me acorde.
O que fixen de mal?
Ou ela ten razón e preciso dun médico?
Saín da degustación dos viños,
un pouco tonto, mais non desorientado,
perdinme, andei e despois cheguei aquí.
Penso que só acontece unha vez.
Aí están as badaladas da media noite.
Ola.
Ola, Sr. Hemingway! Déixeme entrar.
A misión era tomar o outeiro. Eramos catro.
Cinco co Vicente que perdeu unha man cunha granada,
e non podía loitar como cando o coñecín.
El era mozo e corajoso.
O outeiro estaba encharcada da choiva e tiñamos que descender
até a estrada, onde había moitos militares alemáns.
O noso albo era aniquilar o 1º grupo para atrasalos.
Tivo medo?
De quê?
Do mataren.
Nunca vai escribir ben, se tiver medo de morrer.
- Vostede ten? - Eu podía dicir que si.
Podía dicir que é o meu maior medo, de verdade.
Aconteceu a todos os homes e aos seguintes vai acontecer.
Eu sei, eu sei.
Xa fixo amor cunha muller realmente notábel?
Na verdade a miña noiva é moi sexy.
E cando fai amor con ela, sente unha paixón bela e real,
e neses momentos perde o medo da morte?
Non, non acontece iso.
Penso que o amor certo crea un escudo contra a morte.
Un covarde non ama ou non ama de verdade, é a mesma cousa.
Cando o home é corajoso e certo
olla a morte de fronte
como un cazador de rinocerontes que coñezo, Belmonte,
que é corajoso de verdade.
Como aman con paixón, a morte xa non paira nas súas mentes.
Até que ela retorna, como acontece a todos os homes.
E chega a hora de volver a facer amor de verdade.
Pense ben niso.
- Alice, como está? - Ola. Todo ben.
Ela está alí, sígame.
- Non, eu non concordo. - Porquê?
Este é Gil Pender, Srtª. Stein. É un mozo escritor americano.
- Penso que debían coñecerse. - Foi bo ter vindo.
Pode axudarnos ao dicirnos quen ten razón.
Dixen ao Pablo que este retrato non capta ben a Adriana.
Ten universalidade, mais non ten objectividade.
Non, non, non. Na verdade, non coñece Adriana.
Observe o movemento, o cadro
é exactamente o que ela representa.
Non. Non ten razón. Vexa como a fixo.
Chea de insinuacións sexuais, carnal a punto de estourar.
Si, ela é bonita, mais...
Mais ten unha beleza sutil e unha sensualidade implícita.
Vexa, cal é a súa primeira impresión de Adriana?
É absolutamente encantadora.
Bela, mais máis sutil. Implícita, Pablo.
Moi ben, podo ver porque el perdeu toda a objectividade.
Pintou un ser da Place Pigalle, con apetites volcánicos.
É o que ela é, na verdade. Se vostede a coñecese...
Claro, na intimidade consigo, pois é a súa amante.
Mais non a coñecemos así.
Co seu juízo de pequeno burguês,
converteuna en obxecto de pracer.
Parece máis unha pintura vulgar que un retrato.
Non, non. Eu non concordo.
E o seu libro, do cal me falaron? É este?
- Si, é este. - Imos dar unha ollada.
O Hemingway leuno?
Non. Deixei para si. Xulgou sempre ben o meu traballo.
"Volta ao Pasado" era o nome da tenda
e os seus artigos eran recordacións.
O que era prosaico e vulgar para unha xeración
foi transformado por unha mera pasaxe dos anos,
tornándose, ao mesmo tempo, máxico e simple.
Eu adorei.
Fun seducida.
Seducido?
Eu vou lelo hoxe á noite.
Mais antes, vostede e eu temos que conversar.
Hai 2 meses espero a resposta daquel editor.
Deille o material que nós fixemos e outros traballos...
Na verdade interesouse por estas primeiras liñas?
Son fascinada polo pasado.
Para min tamén é un grande fascínio.
Digo sempre que nacín moito tarde.
Eu tamén.
Para min, París da Belle Époque era a perfecta.
Verdade? Mellor que agora?
Había moita sensibilidade nas rúas, nos quiosques.
As carruagens con cabalos... E o Maxim's dos bos tempos.
Vostede fala inglés moi ben.
- Non, creo que non. - É verdade.
Hai canto tempo está envolvida con Picaso?
Ceos! Porque dixen iso?
Non pretendía... ser indiscreto. Naceu en París?
Nacín en Bordeaux.
Vin estudar moda.
Mais non quero aborrecelo.
Non, quero ouvir.
Continúe. Veu estudar moda.
Vin para estudar co Coco Chanel.
E apaixoneime por París.
E por un
pintor xudeu italiano, de ollos moi negros.
Sabía que o Amadeo tiña outra muller,
mais non puiden resistir e mudeime para o seu apt.
Vivimos 6 meses lindos.
Coñeceu o Modigliani...
E viviu co Modigliani?
Vostede preguntou e conteille a miña triste historia.
E despois veu o Braque,
que me deixou por outra, varias.
E agora...
estou co Pablo. El é casado.
Mais todos os días digo que me vou, mais volvo sempre.
Non sei como hai muller que o aguante, el é moi complicado.
Ceos, vostede levou o concepto de "Grupo de Arte" a un novo nivel.
- Como? - Nada. Dixen por dicir.
E vostede? Fáleme de si.
Non sei. O que podo dicir?
Veu a París para escribir?
Porque...
hoxe en día moitos americanos veñen escribir aquí.
Non pensa o Hemingway atraente?
- Adoro as súas novelas. - Si, eu tamén.
Na verdade, estou só de visita.
Ten que ficar aquí.
- Verdade? - Si.
É unha cidade marabillosa para escritores, artistas...
Eu sei. Eu gustábame, mais non é tan simple.
E...
apaixoneime loucamente polo seu libro.
- Verdade? - Si, e quero ouvir o resto.
Mais aínda teño do revisar...
Pender, imos tomar unha bebida en Montmartre.
Discutimos o seu libro cando acabar do ler.
Onde podo encontrala? É mellor eu volver.
Así non vai ter de me ir procurar. Está ben?
- A casa está sempre aberta. - Excelente.
Vén coa xente?
Si. Non. Quen me dera, mais non podo.
- Espero vela outra vez. - Era perfecto.
- Si. - Imos!
Un día espero roubala deste xenio fantástico,
mais que non é un Miró.
Son Gil Pender. Estiven con o Hemingway e o Picaso.
Pablo Picaso e Ernest Hemingway.
Son Gil Pender, de Pasadena.
Escoteiro. Primeiro en Literatura.
O libro do pequeno Gil Pender
revisado por Gertrude Stein.
Caraças, aquela rapariga era fascinante.
Foi pena non ir ao cinema onte á noite.
Vimos un filme americano, marabilloso e divertido.
Con quen era?
Non sei. Esquecinme do nome.
Marabilloso, mais esquecível. Lémbrame un filme que vin.
Se cadra escribino.
Sei que era idiota e infantil, sen ningún valor.
Non obstante, o John e eu rimos moito.
- Xa pasamos por aquí antes? - Verdade?
A que horas chegou onte á noite?
Non era moito tarde.
Estes paseos nocturnos, son excelente para min.
Dan creatividade sen as distraccións do día.
Certamente vou facer outro paseo esta noite.
- Imos ver. - Si, imos ver.
- Viu aquilo? - Vexa que belos cristais.
- Gústalle? - Si. Moi bonita.
- É americano? - Son.
Gústalle de Cole Porter?
Si. Son un gran fan.
Eu formaba parte do círculo de amigos da Linda e Cole.
Estou a brincar.
Letras lindas.
- Melodía adorável. - Realmente.
- Gil? - Si.
- Si, si? - Temos que ir.
Agora?
Quedamos co Paul e a Carol unha visita privada ao Museo.
Como o Paul é especialista en Monet, podemos aprender.
A cultura chámanos.
A justaposición de cores é sorprendente.
Este home foi o pai do expresionismo abstracto.
Retiro o que dixen, talvez sexa o Turner.
Admiro o Turner, mais pensei isto fóra de serie.
Se non me engano, demorou 2 anos para acabar isto.
E traballou en Giverny, onde...
Souben que unha das cousas que o Monet probou...
Quero ouvir o que está o Paul a dicir.
...onde frecuentemente era visitado por Caillebotte.
Un pintor que, en miña opinión, foi subestimado.
Aquí está un espléndido Picaso!
Se non me engano, pintou este marabilloso retrato
da súa amante francesa, Madeleine Prisou, os anos 20.
Paul, teño de discordar de vostede sobre iso.
- Verdade? - Gil...
Preste atención, pode ser que aprenda algunha cousa.
Se non me engano,
esta foi unha tentativa frustrada de captar a
imaxe dunha francesa, Adriana,
de Bordeaux, se ben me lembro.
Ela veu a París estudar figurino para o teatro.
E sei que tivo un caso co Modigliani,
despois co Braque, e finalmente con Pablo, Picaso.
Ficou claro que este retrato non transmite
a sutileza da súa beleza.
Parece máis unha pintura vulgar.
O que andou a fumar?
Non o chamaba de marabilloso,
é máis a visión de un pequeno burguês,
que é como Picaso a vía.
Estaba cego por ela ser un certo volcán na cama.
Espere por min.
- Por onde anda o Gil? - A traballar.
A vaguear por París.
O modo como a cidade se ilumina á noite,
penso que o inspira.
Mais non importa, porque vou bailar con Paul.
Onde está a Carol?
Ela xa se foi deitar. Comeu ostras estragadas.
Boa noite. Vénnos máis tarde. Grata pola cea, papá.
Adeus, querida.
Onde vai o Gil todas as noites?
Vostede ouviu, pasea, xunta ideas.
Vostede parece escéptico.
Non sei. Ás veces parece que lle falta...
un parafuso.
Non me gustou o comentario sobre os republicanos.
É xente decente preocupada coa recuperación do país.
Non son zumbis fascistas e arrogantes. Ouviuno a dicir iso?
Si. Mais penso inútil tentar imporlle as súas ideas.
Gustábame saber onde pasa as noites.
Unha cousa é correcta: a bailar non é.
Desculpe-me.
Podo incomodalos?
Como vai?
Ben. Non esperaba vela aquí.
- A festa está xenial. - Excelente.
- Que bo velo aquí. - Grazas.
Josephine!
Gil, vémonos máis tarde.
Boa noite, amigos.
Que sorpresa!
Si, estiven coa Gertrude Stein, que está a analizar a miña novela,
e coñecín un suxeito, Archibald MacLeish,
que me chamou para a festa dos Fitzgeralds.
Mais non me dixen que tamén estaba aquí.
Está co Pablo?
O Pablo está en casa. Nós discutimos.
Parecía estar a divertirse, ao bailar coa Djuna Barnes.
Aquela era a Djuna Barnes? Non é por acaso que ela quería conducir.
É un lugar fantástico para festas.
Incríbel.
Só os Fitzgerald podían facer unha festa así.
- Vou mostrarlle unha cousa. - Está ben.
- E canto ao seu libro? - A novela? Vai ben.
Vexa isto!
É do virar do século. A miña época favorita.
Adoro este carrosel. É perfecto.
- Que pracer vela esta noite. - Tamén fiquei feliz en velo.
Aquí está a miña pequena Adriana.
Non pensa este soño parisiense unha festa constante?
Lémbrese das miñas palabras.
Vou roubala daquel fugitivo de Málaga, de calquera maneira.
Entre Belmonte e eu, quen ía escoller?
Os dous son perfectos.
El é máis corajoso. Afronta a morte frecuentemente.
Se o escollese, ficaba decepcionado, mais ía entender.
Ela xa escolleu o Pablo.
Si, escolleu o Picaso. Mais o Pablo pensa que as mulleres
son só para a cama ou para pintalas.
E o que vostede pensa?
Creo que a muller é igual ao home en coraxe.
Xa lanzou nun león que quere atacala?
- Nunca. - Gustábame probar?
- Creo que non. - Xa foi cazar?
- Non. - E vostede?
Soamente barganhas.
Máis unha bebida.
Imos a un lugar onde podemos ouvir os nosos pensamentos?
Até pronto.
Quenquera loitar?
Espero que a discusión co Pablo non sexa seria.
El é inestábel e posesivo.
Actúa como un neno.
É compreensível, todos eles quereren pintala.
Vostede ten unha das caras máis belas que xa vin.
Máis do que iso, é moi interesante.
Vostede tamén é interesante.
- Co seu xeito confuso. - Confuso?
Penso que estou confuso.
Cónteme máis sobre o seu libro.
O meu libro é unha especie de... Quere saber?
Esta noite o meu libro non interesa.
Quero pasear por París consigo.
Esquézome sempre que é un turista.
Isto para dicir o mínimo.
Nunca me decidín
se París é máis bonita de día ou de noite.
Non se pode escoller. Hai unha impresión a cada instante.
Ás veces penso se alguén podía crear un libro, pintura,
sinfonia, ou escultura que poida rivalizar con esta cidade.
Non pode. Porque ao ollar en volta, cada rúa, boulevard
posúe unha forma de arte peculiar.
E pensar que neste universo frío,
violento e sórdido, existe París.
E estas luces! Ben, non sei canto a Júpiter ou Neptuno...
Mais desde o longínquo espazo vemos estas luces, os cafés,
xente a beber, a cantar.
Talvez París sexa o centro do Universo.
Vostede é un poeta.
É moi gentil,
mais non chamaba a miña tagarelice de poesía.
Aínda que me saíse ben alí.
Ve algunha que o agrade?
Teño vergoña de dicir, mais todas me atraen.
Gústame o sexo barato, faime sentir superficial.
Nunha fin de semana, no colexio católico, unha compañeira e eu
pagamos a unha rapariga de Pigalle para nos ensinar os seus trucos.
- Verdade? - Si.
Deus! Penso... penso...
Penso que vou pensar moi niso.
Adoro pasear consigo.
- Vostede está linda. - Grazas.
Meu Deus! É quen penso que é?
O que está ela a facer aquí tan preto da auga?
Meu Deus!
Zelda, o que está a facer?
- Por favor! - Pare!
- Non quero vivir! - O que aconteceu?
El estaba con unha linda condesa.
Estaban a falar sobre min.
Canto máis bebía, máis se apaixonaba por ela.
Non, o Scott só ama vostede. Teño a certeza absoluta.
Non. El cansouse de min.
Está enganada. Esta enganada, eu sei.
- Como? Como? - Confíe en min, eu sei.
Ás veces presinto cousas.
Dóeme a pel. Odio isto. Non quero vivir!
Non, non, non! Non faga iso!
- Colla, tome isto. - O que é?
É Valium, vai sentirse mellor.
- Vostede toma ese medicamento? - Normalmente non,
mais desde que fiquei noivo da Inez
teño tido crises de pánico, mais penso que van acabar
despois do casamento.
Nunca ouvín falar de Valium. O que é?
É o comprimido do futuro.
Non me dixen que se ía casar.
Vou, vou, mais vai demorar. É para o futuro.
Boa sorte co seu libro.
- Grazas. - E co casamento.
Vostede gustábame da Inez.
Ten un humor afiado e é atraente.
Non vou dicir que combinamos en todo. Mais...
Mais iso é importante.
Na verdade, só en pequenas cousas.
Ás veces unha correcta diverxencia é importante.
Ela quere morar en Malibu, e eu traballo en Hollywood.
Mais, por exemplo, ambos gústanos a comida india.
Non de toda a comida, só de pan pita.
Ambos lles gusta o pan pita. Penso que chaman de "Naan".
Teño de me ir. O Pablo vai sentir a miña falta.
- Vou acompañala. - Non, non. Acabe a bebida.
Eu moro aquí preto.
A verdade é que prefiro ficar un pouco soa.
Mais grazas pola noite. Adeus.
Monsieur, é unha pena. Pena.
Xa nos coñecemos no inicio da noite.
Nunha festa.
- Dali, Dali. - Si, eu lémbrome.
Unha botella de viño tinto!
- Unha botella de viño tinto! - Grazas.
Entón...
E outro copo para o señor, por favor.
Adoro este idioma. O francés.
Dos empregados? Non.
Gústalle a forma dos rinocerontes?
Dos rinocerontes?
Nunca pensei niso.
Eu pinto rinocerontes.
E píntoo a si. Entende? Os seus ollos tristes.
Os seus beizos grandes, a derreterem-se na area quente.
E só unha bágoa.
E nela, na súa bágoa, unha outra cara:
A cara de Cristo!
Si, e o rinoceronte.
Si, realmente parezo triste, mais é que
estou nunha situación moi complicada.
Aí está el.
Meus amigos.
- O señor Buñuel. - Buñuel?
Si. Buñuel. E o Sr. Man Ray.
Meu Deus!
Este é o Pender.
É iso mesmo. El é...
E eu son... Dali.
Ten de se lembrar.
O Pender está nunha situación complicada.
Dito así parece loucura. Van pensar que estou borracho.
Vou tentar explicar.
Veño de época distinta, outro tempo.
Do futuro.
Vin do 3º milenio até aquí.
Subo nun coche e viaxo o tempo.
Absolutamente correcto.
Vostede vive en 2 mundos. Non vexo nada estraño, por agora.
Vós sodes surrealistas, mais eu son un home normal.
Nunha vida, vou casarme con a muller que amo, penso que amo.
Ceos, é mellor eu amar, vou casarme con ela.
O rinoceronte fai amor. Case sempre sobre a fêmea.
Mais hai unha diferenza.
A beleza entre estes dous rinocerontes.
- Hai outra muller? - Si. Adriana.
Ela atráeme moi.
Pénsoa irresistível.
Acontece que outros homes,
grandes artistas, xenios,
tamén son atraídos por ela.
E ela e eles... saben...
Un home apaixonado por unha muller dunha época distinta.
- Vexo unha fotografía. - Vexo un filme.
Vexo un problema insuperável.
Eu vexo... un rinoceronte.
Onte á noite conseguiu traballar?
Si. Comezo a pensar que o meu libro é realista demais.
Teño que dar ás á imaxinación,
e non ser tan lóxico.
Porque fica sempre tan boa pola mañá?
- Non, non. Temos de nos vestir - Veña acá.
Teño que acabar isto,
mais non resisto vela sedutora así.
O Paul dixen que imos ao campo.
Que nos vai levar a xantar nunha agradábel taberna.
Todo ben. Se non quixer ir, non vaia.
Non vou perder isto por súa causa.
Ola! Bo día!
Ola! Teño unha pregunta rápida a facer.
Ouvina dicir que o Rodin amaba a muller e tamén a amante?
- Iso mesmo. - Mais pensa posíbel
amar dúas mulleres ao mesmo tempo?
El amaba as dúas, mais dun modo distinto.
Iso é moi francés.
Vós sodes máis evolucionados que nós nese quesito.
Lémbrase de min? Estaba co grupo da...
Si. O grupo con o señor pedante.
Si. Pedante. Esa é a palabra perfecta.
Aquí está a foto. Quero saber onde el vai todas as noites.
Ten algunha sospeita?
Vai casarse coa miña filla.
Quero saber se é unha boa decisión.
Naturalmente, discrición é esencial.
Veu ao lugar correcto, Monsieur.
O Monsieur Tiserant vai seguir a pista do cavalheiro.
E vai informalo do seu paradoiro nocturno.
Grazas por parar.
- Gil Pender. - Tom Elliot.
Thomas Stearns Eliot? T. S. Eliot?
- 'Prufrock' é o meu mantra. - Está ben, entre.
De onde veño, as persoas miden a
intensidade da vida con colherezinhas de cocaína.
Ola, Srtª. Stein?
Ola, Pender. Imos falar do seu libro. Xa terminei.
Estamos nunha pequena crise persoal.
Todo ben. Volvo máis tarde. Non quero interromper.
Non é segredo.
A Adriana deixou o Pablo e foi para África co Hemingway.
Sabía que ela era obcecada por aquel fanfarrón.
Xa falamos sobre iso todo.
Con certeza volve arrepentida. Moi arrepentida.
El levouna para cazar, mais vai volver para o Pablo.
O son das hienas á noite, cando tentar durmir na barraca,
vai deixala louca. O monte Kilimanjaro non é París.
O quê? El levouna ao monte Kilimanjaro?
Falemos do libro.
Moi incomum. É case ficción científica.
Tememos a morte e cuestionamos o noso lugar no universo.
A tarefa do artista non é sucumbir ao desespero,
mais encontrar un antídoto
para o baleiro da existencia.
Vostede ten unha voz clara e adorável. Non sexa derrotista.
Diga ao Gil que prepare o traxe, mañá imos ter unha cea formal.
Esquecinme de dicir que o Gil non vai ao Mont Saint Michel.
Porque non? Verdade que non entendo.
Porque escribe, reescreve o que escribe e torna a escribir.
Dixen que o Picaso nunca deixaba o seu estudo.
Respondín que el non ten nada a ver co Picaso.
E el ficou a ollarme.
Pois vai perder unha excelente fin de semana.
# E aqueles
# Paxaro e abellas tamén
# Até as aguias Por favor, faga
# Imos facer iso
# Imos apaixonarnos
# En España, os figuróns fan iso
Ten calquera cousa de Cole Porter?
- Lémbrome de si. - Verdade?
El é seu amigo?
Cole Porter? Si. Non se esqueza que a Linda tamén.
Entendeu que era só a brincar?
Entendín. Vostede é un pouco mozo.
É verdade. E vostede tamén, para coñecer o seu traballo.
É porque escribiu moitas cancións sobre París.
E como foi a súa historia? El enamorou-se por a cidade?
Vostede é parisiense?
- Si, Monsieur. - Si, Monsieur?
Se quixer, pode chamarme Gil.
Canto custa?
Este? 18 euros.
Ouza.
Pode traducir isto?
Fala inglés?
Está ben, grazas.
"Iso de París existir
"e alguén escoller vivir en calquera outro lugar do mundo,
"vai ser sempre, un misterio para min.
"Cea con Pablo e Matise.
"Pablo é mellor artista,
"mais Matise é mellor pintor.
"París no verón. Como debía ser,
"sentarse diante do seu amor
"no Maxim's
"dos bos tempos.
"Estou apaixonada por un escritor americano
"chamado Gil Pender.
"Esa máxica instantânea de que falan, aconteceume.
"Sei ben que Picaso e Hemingway están apaixonados por min.
"Mais, por inexplicável...
"inexplicável razón do corazón, o Gil atráeme.
"Gil atráeme.
"Talvez porque pareza inxenuo e modesto.
"Como sempre, nesta triste vida,
"está preto de se casar cunha tal Inez.
"Soñei que el aparecía e traíame un presente.
"Eran brincos, e faciamos amor."
Os brincos!
O que pasou?
O papá tivo unha dor no peito.
- Está ben? - É só unha indigestón.
Non podemos arriscar.
Non sabía que el fixo unha angioplastia, hai 3 anos?
É verdade.
- Eles colocáronme un globo. - Un globo?
Por favor, envíe o médico do hotel ao cuarto 728.
Non chame o médico.
Gil, porque está tan ben vestido?
Eu? Non, estaba a escribir. A escribir só un bocadinho.
Vostede vístese ben e pon colonia soa para escribir?
Non, tomei un duche, porque así penso mellor.
Sabe como é, os ions positivos a fluír.
Iamos a Mont St. Michel cando o papá ficou moi pálido.
Cravounos un susto e tivemos que volver para aquí.
Si, claro. John, o que podo facer por si?
Penso que está con bo aspecto, mais non son médico.
Estou ben. Penso que foi o Boeuf Bourguignon que me fixeron comer
- O que é iso? - O quê?
- O que ten na man? - Nada.
- É un presente. - Eu sei, eu sei.
Si, é... mais non é. Ben, é...
- Para min? - Ben, si, non.
É só unha cousa do mercado das pulgas.
- Podo abrídelo? - Non.
Era o que quería dicir, querida.
É para unha cea especial que imos ter, nesa altura doulle.
É bijutaria?
Espero que sexa do meu gústame, pois aquel colar de zircónio...
Non sabía que non gustábame de zircónio.
É simple e elegante.
É o que ela sempre di.
Barato é barato. Iso é o que sempre digo.
Si, vostede non viu o colar, na verdade nunca o usei.
Vou mostralo e na hora vai ver porquê.
De súpeto, toda a xente non lle gusta do zircónio.
- Ben, el é... - É moi simple.
Pensei que gustáseme da simplicidade.
Ese é o problema, é moi simple!
Si, eu sei. Moi simple.
Onde están os meus brincos de perlas?
Trouxen os brincos de perlas? Non colocou na maleta.
Sei que os trouxen, fun eu que os coloquei aquí.
Se non están, deben caer das orellas.
Os dous? As miñas orellas son furadas.
Dixen para colocalos no cofre do hotel, lémbrase?
- Pensa que foi a camareira? - É sempre a camareira.
Eu vinos aquí esta mañá.
Eu denunciaba o roubo.
Onte, ela ficou toda curiosa cando abrín a caixa.
Non comecen a tirar conclusións. Non se fai acusacións así.
Quería informar un roubo.
Inez, non!
Pode avisar o detective do hotel para vir aquí. Grazas.
É unha caza ás bruxo. Non se fai iso con esta xente.
Si, é o que se fai cando rouban.
Non me gustou desta camareira. Non me gustou desde o principio.
Era amábel, era amábel.
Fica sempre do lado dos necesitados.
Por iso o papá chámao comunista.
Boa noite. Son o Doutor Gerard.
Estou ben, estou ben.
Grazas.
- El fixo unha angioplastia. - Ignórea.
Está ben.
Vexan, son estes?
Eu non sei...
Onde os encontrou?
Estaban alí, na casa-de-baño.
- Na casa-de-baño? - Si, sobre o lavatório.
E que diaños facían na casa-de-baño?
Non sei.
Talvez caesen mentres gardaba...
e a camareira puxo nun lugar visíbel
para ficar fácil encontrarmos. Que amábel.
Non os deixei caer.
O importante é que non foron roubados.
É un dos seus mellores até agora.
Falei co Leo e penso que el quere compralo.
Pender, dicía a Matise que imos comprar
un dos seus novos cadros para a nosa colección.
Pensa que 500 francos é xusto?
500 francos por un Matise?
Si, parece moi xusto.
Estou a pensar comprar uns 6 ou 7.
O que temos aquí?
A revisión dos primeiros capítulos do meu libro,
e se puider dicir se estou a ir ben, ficaba grato.
- Déixeo comigo. - Excelente.
Tivo noticias do Hemingway?
Volveron hai algúns días,
a viaxe non correu ben, nin a relación.
Ela acabou con el e co Picaso tamén.
- Está soa en Deyrolle. - Soa?
Un destes pintores surrealistas malucos vai casar alí.
Vai ficar feliz en velo.
O que fai aquí?
Eu vin para encontrala.
Verdade?
Pode sorprenderse, mais é que
como escritor entendo ben de vibracións,
especialmente as das mulleres
que nutren sentimentos complicados...
E penso que talvez os sinta por min.
Vostede non se vai casar?
Agora está moi confuso.
Non sei o que vai acontecer.
Hai algún lugar illado onde poidamos conversar?
- Claro. - Imos.
Sr. Buñuel, teño unha boa idea para un filme.
Algunhas persoas están nunha cea moi elegante,
e no fin da cea tentan saír da sala, mais non poden.
Porque non?
Porque non conseguen atravesar a porta.
Mais porquê?
No momento en que son obrigados a ficar xuntos,
a capa da civilización desaparece e eles
transfórmanse no que son,
animais.
Non entendo. Porque non se levantan e saen?
Non sei. Pense niso,
talvez un día ao barbearse, encontre a resposta.
Non entendo. O que os retén no salón?
Porque fixo iso?
Non sei.
Mais por un momento sentinme,
inmortal.
Mais parece moi triste.
Porque a vida é moi misteriosa.
San os tempos que vivimos.
Acontece todo moi á présa.
E a vida é moi axitada e complicada.
Mais sempre fun unha persoa equilibrada,
nunca cometín loucuras.
Non permanecín en París cando vin da 1ª vez.
Non arrisquei ser escritor de verdade.
Son un simple obreiro de Hollywood.
Mais non é o que quero.
O que quero mesmo é abandonar todo.
Tome.
Isto é marabilloso.
- Colóqueos. - San lindos!
Olle.
Monsieur! Mademoiselle! Imos!
Quen son vós?
Suban, imos atrasarnos!
Imos, imos.
Meu Deus, que lindo.
É incríbel, igual ás fotos que vin.
E aquí está, La Belle Époque!
Non sei o que dicir desta cidade.
Eu teño que escribir unha carta á Cámara do Comercio.
Boa noite.
- Benvidos. - Grazas.
Meu Deus, que vestido lindo! Moi 'avant-garde'.
Avant-garde? Claro.
Por favor, veñan beber champanhe. É unha festa.
Non é incríbel? Na 1ª vez que nos vimos falamos deste lugar.
E da Belle Époque. E aquí estamos.
Eu non sei porque me sinto así...
como se non puidese crer na miña sorte.
Neste momento, sei exactamente onde quero ir.
Eu lévoa.
Olle!
Meu Deus!
O Pablo admírao moi! Teño de cumprimentá-lo.
- Veña comigo. - Non debiamos incomodalo.
Mais el parece moi só.
Claro que vai gustar da nosa compañía.
Está ben, imos alí.
Monsieur Lautrec?
Boa noite, somos grandes admiradores.
Grazas, señora.
Podemos ofrecerlle unha bebida?
Vai ser un pracer. Por favor, séntense.
El convidounos para nos sentarmos.
Este francés eu entendo, e o xesto tamén.
- Vostede é americano? - Son, si.
Entendín polo acento.
Si, claro.
Os seus deseños, a súa pintura. Admiramos todo o que fai.
Adoro os seus deseños.
Boa noite.
Mr. Gauguin e Mr. Degas.
- Boa noite. - Boa noite.
Moito pracer. Paul Gauguin.
Que deseños! Ninguén ten deseñado así.
Nin Picaso, nin Matise.
Incríbel! Vostede fala inglés?
- Non, señor. - Nin el.
Non, eu falo moito ben. Vexan.
Degas e eu estabamos a falar que
esta xeración é desprovida de convicción e de imaxinación.
El dixen que esta xeración é baleira
e que non ten ningunha imaxinación.
Si. Era mellor vivir
durante a Renascença.
Non. Esta é a Era de Ouro.
- De ouro? - É a Era de Ouro.
De maneira ningunha. O Renascimento foi moito mellor.
O que fai vostede na vida?
Estudo alta costura.
É por iso polo que está tan elegante?
Agora entendo a ousadía do traxe.
- Podía presentala ao Richard - Claro.
El vai falar con o seu amigo, Richard.
El procura alguén para facer figurinos para o balett.
- Interesada? - Figurinos para balett?
Meu Deus. Eu non vivo aquí.
Vivo, mais non...
É mellor non entrar en detalles.
De momento, estamos de paso.
Podo falar consigo un instante?
Con permiso?
Non sabía que o Gauguin era así tan articulado.
- Non imos volver aos anos 20. - Do que está a falar?
Imos ficar aquí na Belle Époque.
É o principio do século, a mellor e máis bonita era que París viviu.
Si, mais o que me di dos anos 20?
O "Charleston", os Fitzgeralds, Hemingway, adóroos.
Mais canto ao presente... El é aborrecido.
Aborrecido?
Aquel non é o meu presente.
Son do ano 2010.
Do que está a falar?
Cheguei á súa época da mesma forma que vostede e eu
chegamos a 1890.
Verdade?
Quixen fuxir do meu presente como vostede, para ir á Era de Ouro.
Pensa que os anos 20 son a Era de Ouro?
Claro que si, para min son.
Mais eu son dos anos 20
e podo garantir que a Era de Ouro é a Belle Époque.
Mais para estas persoas a Era de Ouro foi a Renascença.
Elas trocaban a súa Belle Époque
polo tempo de Ticiano e Michelangelo.
E estes pensaban mellor
estar aquí cando 'kubla khan' foi publicado.
Acabei de ter unha luz.
É moi feble, mais explica o soño frenético que teño tido.
- Que soño? - Na noite pasada,
tiven un pesadelo no cal ficaba sen antibiótico.
Fun ao dentista e el non tiña anestésico.
Entendeu?
As persoas non tiñan antibióticos.
Do que está a falar?
Adriana, se ficar aquí, isto tórnase o seu presente.
E rápido, comeza a imaxinar que outra época
é que na verdade son os 'seus anos dourados'.
O presente é así.
É un pouco insatisfatório porque a vida é insatisfatória.
Ese é o mal dos escritores.
San cheos de palabras. Mais eu son máis emocional.
E vou ficar a vivir en París
na súa época máis gloriosa.
Vostede optou unha vez por saír de París e arrepentiuse.
Si, lamentei, foi unha má decisión. Mais foi unha escolla.
Unha escolla certa.
Mais isto é pura loucura.
Se quero escribir unha cousa de valor,
teño que desistir das ilusións.
E a posibilidade de ser feliz no pasado é unha delas.
Entón... Adeus, Gil.
Adeus.
Pender, lin a súa revisión e penso que está boa.
Vostede entendeume claramente.
Se o resto do libro for así, fixo unha cousa de valor.
Excelente. Ao principio non cría.
Fico contento en mellorar.
Na verdade, para min o que importa é que vostede o leu.
Hemingway tamén o leu e cre que pode ser un gran libro,
- mais el suxeriu unha mudanza. - E cal é?
Dixen que é improbábel que o protagonista
non repare que a noiva
ten un caso, mesmo diante do seu nariz.
- Como? - Co outro personaxe.
O pedante.
Chámase negación. Grazas.
Está louco? O Paul e eu?
De onde tirou esa idea maluca?
De onde? De Ernest Hemingway.
El entendeu. E ten sentido.
Gil, o seu tumor cerebral volveu a actuar. Non, non!
Non hai nada de louco con Hemingway,
Fitzgerald, Gertrude Stein, ou Salvador Dali.
Si. Todos eles están mortos hai moitos anos!
Non. O pasado non está morto. "O pasado non pasou".
Sabe quen dixen isto? Faulkner. E tiña razón.
E tamén o coñecín, encontreino nunha cea.
- Está louco. - Non estou.
- Está, si! - Non.
Son moi confiante. Celoso e confiante.
É disonancia cognitiva. Fitzgerald e eu falamos diso.
Inez, pode enganarme, mais non ao Hemingway.
Cristo. Estou a falar cun louco!
Si, eu fi-lo.
Estiven co Paul algunhas noites.
Porque el é romántico,
fala francés e vostede só traballa.
Se cadra polo misticismo desta cidade, mais supere iso, Gil.
Vai entender mellor cando volvermos para casa.
Non vou para casa. Eu non vou volver.
- Desculpe-me, o quê? - Vou ficar aquí.
E non é polo seu caso romántico, París é París.
Mais está claro que non fomos feitos
un para o outro.
O quê?
- Creo que non... - O que dixen?
Sobre o que está a falar?
Pronta para nadar, querida?
Estamos a romper.
- O quê? - Si.
- O Gil vai morar en París. - Eu sabía, eu dixen-che.
Mais o que pasa?
Vou ficar en París porque...
non ficaba feliz en volver por causa do tempo que pasei aquí.
- Con quen? Con quen, Gil? - Ninguén.
Cos seus amiguinhos imaginários?
A nai estaba correcta, sabe? Fáltalle un parafuso.
Eu dixen primeiro.
Vai vivir como o seu protagonista que vende armas vellas
e recortes da Joan Crawford? Francamente.
Ouza, penso que vai estar mellor sen min, en serio.
Pode apostar.
- Non podo crer. - Vaia en fronte.
Ande polas rúas, embriague-se
na luz de París e os dos seus tellados.
Adeus, Inez.
Saúdos ao Trotsky.
Sabe?
Contratei un detective para seguídelo.
- Vostede fixo iso? - Claro que fixen.
El viuno a subir nun coche á media noite, todas as noites
e seguiuno de preto.
E o que aconteceu?
Non sei.
A axencia dixen que o detective desapareceu.
Quen é vostede?
Estou perdido, collín o camiño errado.
Gardas! Gardas!
Córtenlle a cabeza!
Ola!
Que bo vela.
O que está a facer aquí?
Vin cea cuns amigos.
Eu moro aquí.
E vostede, o que fai aquí?
Estou só a pasear.
Na verdade, decidide mudarme para París.
- Verdade? - Verdade.
Con certeza vai adorar.
- Pensa mesmo? - Penso.
- Lembreime de si no outro día. - Verdade?
Si. O meu xefe recibiu outro disco de Cole Porter.
E iso fíxoa lembrarse de min?
Gustoume ser lembrado así.
Ía para casa agora?
Si.
Podo acompañala ou convidala para un café?
Comeza a chover...
Todo ben. Non me importo de me molhar.
- Ten a certeza? - Si.
Na verdade, París é aínda máis bonita con choiva.
Pensa mesmo? Sempre pensei iso. Concordo plenamente.
Si, é moito máis bonita.
A propósito, o meu nome é Gabrielle.
Son o Gil. O seu nome é moi bonito.
Adaptación para Portugués: zecacurto